Μάθε, Δές, Δράσε!!

Ομάδα Εθελοντών Δήμου Τρικκαίων.

Γίνε και σύ εθελοντής...

  hearts

suggestion-box

Πείτε μας την πρότασή σας για εθελοντικές δράσεις

Εθελοντισμός:  «θέλω» σημαίνει «μπορώ».

του φιλόλογου Ευθυμίου Αθ. Κουφογιάννη

 

κουφογιάννηςΈνας κινέζικος μύθος λέει: «μια γριά κουβαλούσε κάθε μέρα νερό σε ένα ζυγό με δυο δοχεία. Το αριστερό δοχείο ήταν σπασμένο και μέχρι η γριά να πάρει το νερό στο σπίτι της το περισσότερο νερό χυνόταν στο χώμα. Μια μέρα λέει το αριστερό δοχείο στη γριά. Γιατί δεν με πετάς να πάρεις ένα καινούργιο δοχείο που δεν θα χύνει το νερό; Όχι, απαντά η γριά, δεν πρόσεξες ότι στην διαδρομή αριστερά του δρόμου έχουν φυτρώσει μια σειρά από λουλούδια χάρη σ’ εσένα;». Ο μύθος αυτός καταδεικνύει την αξία της αλληλεγγύης σ’ όσους συνανθρώπους μας έχουν ανάγκη βοήθειας και συμπαράστασης. Το μήνυμα είναι ότι όλοι οι άνθρωποι είναι απαραίτητοι, κανείς δεν περισσεύει.

Στις μέρες μας που η κοινωνία μας δοκιμάζεται λόγω της πρωτοφανούς οικονομικής δυσπραγίας κανένας δεν μπορεί και δεν πρέπει να κλείνει τα μάτια μπροστά σε ανθρώπινα δράματα. Όλοι οι πάσχοντες, πρέπει να απολαμβάνουν ίσων ευκαιριών, ανεξαρτήτως της κοινωνικής ή οικονομικής τους επιφάνειας. Η προσφορά βοήθειας σ’ αυτούς από την οργανωμένη πολιτεία και εθελοντές συμπολίτες, είναι στοιχείο κάθε υγιούς κοινωνίας. Αν σεβαστούμε τους ανθρώπους γύρω μας που έχουν οποιαδήποτε μορφή αναπηρίας ή ιδιαιτερότητας, τότε ήδη έχουμε κάνει το πρώτο βήμα για να υπερασπιστούμε τον τίτλο του ανθρώπου…

Αν όμως, είμαστε στο δρόμο και κάποιος συνάνθρωπος μας, κινητικά ανάπηρος, μας ζητάει βοήθεια να διασχίσει το δρόμο και αδιαφορούμε. Αν παρκάρουμε χωρίς τύψεις και ενδοιασμούς σε χώρους πάρκινγκ ή μπροστά σε ράμπες για ΑΜΕΑ. Αν αγνοούμε ότι δίπλα μας υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ανάγκη υποστήριξης, τότε το συναίσθημα είναι μια άγνωστη λέξη για εμάς. Δεν μπορούμε να νιώσουμε πόνο, θλίψη ή και χαρά. Τότε η απάθεια και η συναισθηματική αδιαφορία είναι οι λέξεις που μας χαρακτηρίζουν. Αν λοιπόν συμβαίνουν αυτά τότε έχουμε να κάνουμε με μια διαφορετική μορφή αναπηρίας, τη συναισθηματική αναπηρία!

Χωρίς συναίσθημα  η ζωή μας θα ήταν άνυδρη έρημος! Αλλά χωρίς συναισθήματα δεν πάμε μπροστά.  Ο ποιητής Γ. Σεφέρης είχε πει: «Ανεξήγητο δεν καταλαβαίνω τους ανθρώπους όσο και να παίζουν με τα χρώματα είναι όλοι τους μαύροι!»

Η ανθρωπιά, η αλληλεγγύη και η εθελοντική συνεισφορά είναι τα στοιχεία που θα αποκαταστήσουν τον διαρραγέντα κοινωνικό ιστό. Η αδιαφορία για τους άλλους στην ουσία είναι  αδιαφορία για εμάς τους ίδιους, γιατί και εμείς μέρος του όλου είμαστε. Ας συνειδητοποιήσουμε ότι δικό μας είναι το κράτος, η πολιτεία και ό,τι μας περιβάλλει. Κι αν δεν το φροντίσουμε θα εισπράξουμε τα αποτελέσματα της αδιαφορίας μας.

Ο εθελοντισμός δεν είναι ούτε το «μακρύ χέρι» της εξουσίας, ούτε απλήρωτη εργασία, ούτε υποκατάσταση και άλλοθι της απούσας πολιτείας από τα κοινωνικά προβλήματα. Είναι η απάντηση των ενεργών πολιτών στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε σήμερα. Αυτός δίνει νόημα και περιεχόμενο σε πανανθρώπινες αξίες, λιγότερο ή περισσότερο ξεχασμένες, όπως είναι η κοινωνική αλληλεγγύη, η κοινωνική προσφορά, η αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Αποτελεί το μέσο για να αλλάξουμε τη νοοτροπία των αγκυλωμένων κοινωνικών συμβάσεων και της απαξίωσης των ιδεών. Και βεβαίως να προσφέρουμε σ’ αυτούς που έχουν ανάγκη.

Ο εθελοντισμός είναι ο «καθρέφτης» του πολιτισμού μιας κοινωνίας που δείχνει την ευαισθησία της σ’ όσους έχουν ανάγκη συμπαράστασης και αλληλεγγύης.

Ο Ζαν-Ζακ Ρουσό υποστήριξε ότι η φροντίδα για τους συνανθρώπους μας είναι το στοιχείο που προσδίδει σε όλους μας την ανθρώπινή μας διάσταση, ενώ ο Αριστοτέλης ότι "Η μόρφωση του μυαλού χωρίς τη μόρφωση της καρδιάς δεν είναι καθόλου μόρφωση". 

Όταν όλα περιστρέφονται γύρω από το «Εγώ» αγνοώντας επιδεικτικά το «Εμείς» το κέντρο βάρους της ζωής μας είναι λειψό και η κάθε ημέρα που περνά «ζυγίζει» όλο και λιγότερο. Η ζωή γίνεται πιο λειψή, σχεδόν μηδαμινή αφού ο άνθρωπος ως μονάδα στο σύνολο είναι σταγόνα στον ωκεανό.

Ο κόσμος δεν αρχίζει και τελειώνει στα περιορισμένα όρια της προσωπικής μας ζωής. Στον στίβο της ζωής σημασία έχει η συμμετοχή, η προσπάθεια του καθενός χωριστά, η βοήθεια σ’ αυτούς που σκοντάφτουν και πέφτουν για να ξανασηκωθούν και να συνεχίσουν.

Πρέπει να συμπεριφερόμαστε ως προσωρινοί ένοικοι του παρόντος κόσμου κι όχι ως παντοτινοί ιδιοκτήτες και κληρονόμοι του. Έτσι θα δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις να αποβάλλουμε την εγωπάθειά μας και να δούμε τον εαυτό μας με τα μάτια του άλλου, του διπλανού μας.

Ειδάλλως, ο καθένας θα συνεχίσει να πορεύεται τραγικά μόνος του μέσα στην οικογένεια, στην γειτονιά, στις σχέσεις με τους άλλους, στο χώρο εργασίας, στην κοινωνία, στον κόσμο ολόκληρο.

Η μόνη μας χαρά θα είναι η ικανοποίηση του ναρκισσισμού μας, η νευρωτική λατρεία του εαυτού μας που μονίμως θα σκιάζεται από την αγωνία του άγνωστου και της μοναξιάς…

Ας μη λησμονούμε τα λόγια του Νίκου Καζαντζάκη: « Να αγαπάς την ευθύνη, να λες : Εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω την γης. Αν δεν σωθεί, εγώ φταίω… πιο δρόμο να πάρεις ; …τον πιο κακοτράχαλο ανήφορο… μην καταδέχεσαι να ρωτάς : θα νικήσουμε; … θα νικηθούμε; … πολέμα ! πολεμούμε χωρίς βεβαιότητα … και η αρετή μας , μη όντας σίγουρη για την αμοιβή, αποκτάει βαθύτερη ευγένεια ….»